Leki zaczynają działać po pół godzinie, a po dwóch temperatura powinna spaść o 1-1,5° Gorączka sama w sobie to nie choroba, ale objaw wskazujący na proces zapalny toczący się w organizmie. W ostatnich latach powstała wręcz gorączkofobia często związana z wieloma mitami na jej temat. 1.Zjedz surowego ziemniaka. Musisz go zjeść całkiem sporo. Jeden wystarczy ;) Po nocy powinna pojawic się gorączka. 2. Jesli chcesz, aby szybciej pojawila sie goraczka wypij duzo wody z sola (duzo soli) ♥ . м ι ś к α . . Zobacz 5 odpowiedzi na pytanie: SZYBKO ! Jak mieć gorączke ? Kiedy w końcu powinna mu spaść gorączka? Wczoraj na noc dałam pierwszą dawkę antybiotyku, w nocy masakra gorączkowa 39,5, dziecko czerwone i rozpalone, po podaniu ibuprofenu, trochę spadła, ale bez szału (4 h wcześniej dostal paracetamol przed zaśnięciem), w końcu udało mu się Optymalna temperatura zastosowania oprysku na chwasty zwykle oscyluje w granicach 10-25°C. Pod tym względem są mniej wymagające od fungicydów. W poszczególnych grupach substancji aktywnie czynnych zakres może się nieco różnić. Herbicydy z grupy fenoksykwasów (np. 2,4-D) wymagają minimalnie 8°C, a sulfonylomocznikom wystarczy nawet Gorączka u dzieci a odwodnienie. Gorączka u dziecka może narastać bardzo szybko i gwałtownie, więc wzrasta też ryzyko odwodnienia. Należy często mierzyć temperaturę i – w razie potrzeby – szybko reagować podaniem leku przeciwgorączkowego. Odwodnienie u dziecka objawia się : rzadkim oddawaniem moczu, podkrążonymi oczami, Jak już wspomnieliśmy, umiarkowana gorączka pełni bardzo pożyteczną funkcję, pomaga bowiem walczyć z chorobą. Jednak wysoka gorączka (powyżej 38,5 - 39°C) może być niebezpieczna . Alarmować powinna nas temperatura przekraczająca 38,0-38,5 °C - wówczas mówimy o gorączce. Natomiast, zakres temperatur 37,0-38,0 °C to stan podgorączkowy. Jak mierzyć temperaturę? Obecnie na rynku dostępnych jest wiele rodzajów termometrów, m.in.: elektroniczne, na podczerwień, alkoholowe, a w niektórych domach także rtęciowe. DZV2sA2. Gorączka jest stanem, w którym temperatura ciała jest podwyższona ponad jego fizjologiczną normę. Za normę uznaje się temperaturę 36,6°C, mierzoną pod pachą. Jeśli gorączka osiąga wartość około 37,5° C mówimy o stanie podgorączkowym, jeśli dochodzi do wysokości 38,5° C jest to gorączka na poziomie umiarkowanym, natomiast powyżej tej wartości mamy już do czynienia z gorączką wysoką. Sprawdź kategorie produktów: Leki Homeopatyczne Boiron Spis treści: Czym jest gorączka i dlaczego się pojawia? Co oznacza gorączka? Jak postępować w czasie gorączki? Naturalne leki na gorączkę Jak się wzmocnić po przebytej infekcji gorączkowej? Czym jest gorączka i dlaczego się pojawia? Gorączka sama w sobie nie jest chorobą. Jest ona jedynie objawem, świadczącym o tym, że nasz organizm został zaatakowany przez drobnoustroje chorobotwórcze i rozpoczął walkę z chorobą. Podwyższona temperatura ciała jest zatem naturalną i prawidłową odpowiedzią na inwazję czynników zewnętrznych. Gorączka może pojawić się w przebiegu wielu chorób o charakterze infekcyjnym, jak np. grypa, zapalenie oskrzeli, różne infekcje wirusowe, angina, mononukleoza i inne. Jest też często objawem obecnym przy różnych dolegliwościach ze strony przewodu pokarmowego. Może towarzyszyć zatruciom, a także schorzeniom, w których występuje biegunka, wymioty i bóle brzucha, np. w tzw. grypie jelitowej. Pomimo, że z reguły gorączka jest stanem, który wywołuje u nas zaniepokojenie, tak naprawdę oznacza ona, że organizm reaguje prawidłowo i nasz system immunologiczny ma wystarczająco dużo siły witalnej, aby pobudzić ustrój do walki z chorobą. Można wymienić szereg czynników, które są rezultatem gorączki i które są niezbędne w procesie prawidłowego zdrowienia z choroby ostrej. Co zatem oznacza gorączka? Podwyższona temperatura ciała jest jednym z naszych podstawowych mechanizmów obronnych i oznacza prawidłowe funkcje immunologiczne Gorączka świadczy o produkcji zwiększonej ilości przeciwciał, które będą w stanie zwalczyć patogenne bakterie i wirusy Gorączka wielokrotnie zwiększa aktywność układu odpornościowego i przyspiesza proces zdrowienia Jest podstawowym sygnałem alarmowym, że coś niedobrego się dzieje w organizmie i że trzeba na to zareagować Jest objawem, że proces chorobowy się toczy, ale nasz organizm się przed nim skutecznie broni Wyższa temperatura ciała powoduje, że drobnoustroje chorobotwórcze namnażają się wolniej, tracą aktywność i w rezultacie giną w tych niekorzystnych dla nich warunkach Dlatego, pomimo że gorączka nas niepokoi i chcemy jak najszybciej jej się pozbyć, nie powinno jej się od razu zwalczać. Szczególnie zaś nie powinno jej się gwałtownie obniżać za pomocą silnie działających leków farmakologicznych. Taka ingerencja w naturalne mechanizmy obronne ustroju może skutkować niepotrzebnym przedłużeniem się choroby i osłabieniem organizmu. Leczyć bowiem należy przyczynę gorączki, a nie samą gorączkę. Tak naprawdę podwyższona temperatura ciała jest najczęściej naszym sojusznikiem w zwalczaniu choroby, więc warto podejść do niej racjonalnie. Zanim zatem zaczniemy zbijać temperaturę, odczekajmy 2-3 dni i pozwólmy naturze zadziałać samodzielnie. Silny organizm da sobie radę z chorobą, a gorączka spełni swoją fizjologiczną rolę. Oczywiście – jeśli gorączka utrzymuje się na wysokim poziomie dłużej niż kilka dni (dotyczy to zwłaszcza dzieci i osób starszych), jeśli jest objawem innej poważnej choroby i ma charakter nawracający, jeśli następuje stopniowe pogorszenie stanu chorej osoby i dochodzą inne objawy, a gorączka jest cały czas bardzo wysoka – należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem i włączyć odpowiednie leczenie. Podobną czujność powinni zachować rodzice niemowląt i bardzo małych dzieci, u których podwyższenie temperatury ciała może nastąpić gwałtownie i szybko. U malucha konieczne jest częste mierzenie gorączki, ponieważ zwykle nie poskarży się on na złe samopoczucie i rodzice nie wiedzą nawet, że temperatura może już być bardzo wysoka. Jeśli jednak mamy do czynienia ze „zwykłą” gorączką, bez niepokojących symptomów, zagrażających zdrowiu, najczęściej możemy poradzić sobie z takim stanem domowymi sposobami i lekami naturalnymi. Jak postępować w czasie gorączki? Osoba z podwyższoną temperaturą ciała oddaje przez skórę do otoczenia o wiele więcej wody niż zdrowy człowiek. Gorączce mogą towarzyszyć poty i odczucie gorąca. Ale również może być odwrotnie, gdy osoba gorączkująca ma dreszcze, jest jej zimno i nie może się rozgrzać. Ponieważ organizm jest wtedy w stanie walki, chory z gorączką zazwyczaj dużo śpi, gdyż jest po prostu bardzo zmęczony. Stąd istnieje kilka ważnych wskazówek, których powinno się zawsze przestrzegać, jeśli pojawi się gorączka: Nawadnianie chorego to prawdopodobnie najważniejsza rzecz w trakcie gorączki, szczególnie gdy dotyczy ona małych dzieci lub osłabionych osób starszych, które łatwo mogą ulec odwodnieniu. Aby nie doprowadzić do stanu odwodnienia, trzeba regularnie i systematycznie przyjmować płyny, niezależnie od tego czy choremu chce się pić, czy w ogóle nie odczuwa pragnienia. Płyny należy popijać często i małymi łykami, stopniowo nawadniając organizm i uzupełniając straty wody. Najlepsza do picia jest zwykła woda, w temperaturze pokojowej. Dobrze sprawdzają się również ziołowe herbaty, które same w sobie już stanowią lekarstwo na gorączkę i różne stany chorobowe. Odpoczynek i sen Ojeśli mamy gorączkę, koniecznie powinniśmy położyć się do łóżka i „pozwolić sobie chorować”. Organizm nie po to produkuje podwyższoną temperaturę, żeby ją zbić szybko lekami przeciwgorączkowymi i iść do pracy. Najlepiej wtedy dużo spać i odpoczywać, co sprzyja regeneracji i zdrowieniu. Ochładzanie chorego jest konieczne jeśli gorączce towarzyszy silne odczucie gorąca, poty i rozpalenie. Powinno jednak przebiegać stopniowo i delikatnie. Nie można narażać chorego na gwałtowny szok termiczny. Najlepiej przykładać zimne okłady (mokre ręczniki lub lód zawinięty w ręcznik) do czoła, na kark i pachwiny. Jeśli temperatura szybko rośnie można przygotować chłodną kąpieli, lecz pamiętać, aby woda nie była więcej niż 1-2°C chłodniejsza od temperatury ciała. Zbyt duża różnica temperatur mogłaby wywołać gwałtowną reakcję organizmu i nieprzyjemny szok dla rozgrzanego ciała. Cały czas trzeba pamiętać o regularnym nawadnianiu. Można podawać choremu napoje o działaniu ochładzającym, jak np. herbata z cytryną, zielona herbata, woda z cytryną, sok gruszkowy i inne soki owocowe. Rozgrzewanie chorego jeśli, pomimo podwyższonej temperatury ciała, chory ma dreszcze i jest mu raczej zimno niż gorąco trzeba go jak najszybciej rozgrzać go od środka. Najlepiej tak, aby wywołać poty. Wraz z potami ciało się ochładza i gorączka spada; jest to jeden z podstawowych sposobów na naturalne obniżenie temperatury ciała. Do środków o działaniu napotnym należy między innymi: herbata z kwiatów lipy, napar z kwiatów czarnego bzu, herbata lub sok z owoców malin czy też preparaty z kory wierzby. Silnie napotnie działa też napar z ziela krwawnika. Napary te powinny być bardzo ciepłe, żeby również sama ich temperatura zadziałała rozgrzewająco. Można również przygotować sobie gorącą herbatę z dodatkiem rozgrzewających przypraw, takich jak np.: imbir, cynamon, goździki, anyż gwiaździsty i kardamon. Nawilżanie powietrza pomieszczenie, w którym przebywa chory z gorączką nie może być duszne i przegrzane. Optymalna temperatura powinna oscylować w granicach około 21°C – 22°C. Dobrze jest nawilżać powietrze za pomocą specjalnych nawilżaczy na grzejnikach lub po prostu wieszając na kaloryferze mokre ręczniki. Pokój musi być regularnie wietrzony, szczególnie przed snem, lecz trzeba zadbać, aby chory się wówczas nie wyziębił. Naturalne leki na gorączkę Oprócz wyżej wymienionych ziół leczniczych, bezpiecznym i naturalnym sposobem na walkę z gorączką jest homeopatia. Nie ma jednak uniwersalnego przeciwgorączkowego leku homeopatycznego. Leczenie homeopatyczne jest zindywidualizowane i leki dobiera się w zależności od tego, jakie objawy występują u danego pacjenta. Istnieje jednak kilka najbardziej powszechnych „wzorców” stanów gorączkowych i leków do nich dopasowanych. A mianowicie: Jeśli gorączka jest wysoka, pojawia się nagle i szybko rośnie, a wcześniej dana osoba silnie przemarzła lub była narażona na zimny wiatr, pierwsza pomocą będzie lek Aconitum napellus. Natomiast gdy wysokiej gorączce towarzyszy silne pragnienie, wysuszenie śluzówek, suchy kaszel, pobudzenie, a chory jest rozpalony i spocony – można sięgnąć po Belladonnę. Jeśli gorączka powoduje tak silne osłabienie, że chory nie ma na nic siły, nie może wstać z łóżka, nie chce mu się nawet trzymać szklanki z wodą, a do tego skarży się na ból głowy, dreszcze i drżenie mięśni, nie ma przy tym pragnienia, dobrym wyborem będzie lek Gelsemium sempervirens. Gdy oprócz gorączki obecne są bardzo silne bóle mięśniowe i kostne oraz rozbicie mięśniowe, czyli tak zwane „łamanie w kościach” w całym ciele, wskazany jest lek Eupatorium perfoliatum. Jest to lek skuteczny szczególnie przy gorączce towarzyszącej grypie i stanom grypowym, przebiegającym z bardzo silnymi bólami. Gdy natomiast gorączka utrzymuje się na niezbyt wysokim poziomie i jest objawem początków przeziębienia, można zastosować lek Nux vomica. Pomoże on także na wodnisty katar, dreszcze i kichanie. Jeśli zaś przy średnio nasilonej gorączce chory jest blady i silnie osłabiony, a dodatkowo dokucza mu suchy, napadowy kaszel i czasem pojawia się krwawienie z nosa, pomocnym lekiem w tych dolegliwościach będzie Ferrum phosphoricum. W przypadku, gdy przyczyną gorączki nie jest infekcja lecz uraz, np. upadek, silne stłuczenie, wypadek lub jakikolwiek inny uraz, który wywołał silny stres i w efekcie nawet gorączkę – najlepszym wyborem jest wtedy lek Arnica montana. Bywa ona szczególnie przydatna w przypadku dzieci, nadmiernie reagujących na konsekwencje różnych urazów. Jak się wzmocnić po przebytej infekcji gorączkowej? Gdy gorączka spadnie i zaczynamy powoli wracać do zdrowia, nie oznacza to nadal całkowitego wyzdrowienia. Gorączka z reguły pozostawia po sobie osłabienie i zmęczenie. Wyczerpany organizm musi wzmocnić nadwątlone chorobą siły. W tym również mogą pomóc nam leki naturalne. Jeśli w efekcie gorączki pojawiły się silne poty i nastąpiło pewnego rodzaju odwodnienie organizmu, to wskazanym lekiem jest wówczas China rubra. Pomaga ona w rekonwalescencji i szybszym powrocie do równowagi. Przy osłabieniu po chorobie przyda się także lek Kalium phosphoricum Po chorobie nie powinniśmy od razu wracać do pracy lub szkoły i normalnej, codziennej aktywności. Potrzebujemy w tym czasie właściwego odżywiania się, ciepła i odpoczynku. To dobry czas, aby zadbać o odporność. Warto sięgnąć po ziołowe preparaty poprawiające pracę układu immunologicznego. Do takich należą np. preparaty z jeżówki, która silnie stymuluje odporność, jak również aloes oraz produkty z czarnego bzu. Nie zapominajmy także o minerałach – komórki układu odpornościowego potrzebują cynku i selenu. Cynk występuje między innymi w pestkach dyni i słonecznika, w kaszy gryczanej i czosnku, zaś selen w orzechach brazylijskich. Możemy także skorzystać z gotowych suplementów, zawierających witaminy i minerały – poprośmy zaufanego farmaceutę o poradę, który z oferowanych specyfików jest najlepiej przyswajalny i odpowiedni do wieku i zapotrzebowania danej osoby. Naturalne sposoby pomogą nam szybko odzyskać siły witalne i zabezpieczą nas przed kolejną, potencjalną infekcją. Uwaga, artykuł nie stanowi porady medycznej, ani opinii farmaceuty lub dietetyka dostosowanej do indywidualnej sytuacji pytającego. Uzyskane informacje stanowią jedynie generalne zalecenia, które nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do stosowania określonej terapii, zmiany nawyków, dawkowania produktów leczniczych, itp. Przed podjęciem jakichkolwiek działań mających wpływ na życie, zdrowie lub samopoczucie należy skontaktować się z lekarzem lub innym specjalistą, w celu otrzymania zindywidualizowanej porady. Masz pytania? Napisz po bezpłatną poradę: farmaceuta@ Gorączka to podwyższona temperatura ciała ponad fizjologiczną normę. Dochodzi do tego na skutek przestawienia pożądanej temperatury ciała w podwzgórzu mózgu, które jest swoistym termostatem organizmu. Gorączka jest najczęściej odpowiedzią na stan chorobowy. Jej pierwotną funkcją jest ułatwienie zwalczania infekcji bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych. Może być ona również skutkiem innych zdarzeń, niezwiązanych bezpośrednio z przeciwdziałaniem infekcji. spis treści 1. Mechanizm podnoszenia temperatury ciała 2. Gorączka jako mechanizm obronny organizmu i jej zwalczanie 3. Przyczyny pojawiania się gorączki 4. Gorączka o nieznanej przyczynie 5. Hipertermia rozwiń Fizjologiczna temperatura ciała waha się w granicach 37 stopni, a jej dokładna wartość zależy od miejsca pomiaru. Najczęściej w domowych warunkach mierzona jest pod pachą, gdzie wynosić powinna 36,6 stopnia. Pomiar w jamie ustnej, popularny w kulturze anglosaskiej, powinien w stanie fizjologicznym dać wartość 36,9 stopnia. Natomiast pomiar w odbytnicy, stosowany u niemowląt oraz wtedy, gdy zależy nam na dokładności, powinien dać wartość 37,1 stopnia. Ostatnio w szpitalach praktykuje się pomiar w uchu pacjenta, który jest szybszy i równie dokładny co pomiar w odbytnicy - powinien on dać tę samą temperaturę, tj. 37,1 stopnia. Wszystkie te wartości należy traktować dość orientacyjnie. Wartość temperatury zmienia się bowiem w cyklu dobowym, u kobiet również w miesięcznym cyklu płciowym. Przyjmuje większe wartości przy podejmowaniu intensywnego wysiłku fizycznego, a niższe w czasie spoczynku. Zobacz film: "Drgawki gorączkowe - kiedy i jak je leczyć?" Przyczyny gorączki w skrócie Gorączka to najczęściej jeden z objawów: infekcji wirusowej bakteryjnych infekcji górnych dróg oddechowych bakteryjnych infekcji dróg moczowych Rzadsze przyczyny gorączki to choroby autoimmunologiczne i nowotworowe. Niektóre rodzaje leków mogą zwiększyć prawodpodobieństwo wystąpienia gorączki. Ze względu na wysokość temperatury, wyróżnia się stan podgorączkowy – poniżej 38 stopni Celsjusza, gorączkę nieznaczną – od 38 do 38,5 stopni Celsjusza, gorączkę umiarkowaną – od 38,5 do 39,5 stopni Celsjusza, gorączkę znaczną – od 39,5 do 40,5 stopni Celsjusza, gorączkę wysoką – od 40,5 do 41 stopni Celsjusza, oraz gorączkę nadmierną – powyżej 41 stopni Celsjusza. W powszechnym mniemaniu, gorączka stanowi jeden z nieodłącznych elementów choroby i jako taki powinna być bezwzględnie zwalczana. Nie jest to do końca prawda. Gorączka jest bowiem jednym z elementów obrony organizmu przed infekcją i tak naprawdę może być pożytecznym narzędziem w jej zwalczaniu. 1. Mechanizm podnoszenia temperatury ciała Temperatura ciała kontrolowana jest przez tzw. punkt nastawczy w jądrze przedwzrokowym podwzgórza, w mózgu. Znajduje się tam biologiczny termostat. Jeśli temperatura jest za niska w stosunku do przyjętego celu, podwzgórze wysyła sygnały, po których następuje zwiększanie temperatury w procesie zwanym termogenezą. Uczestniczą w niej mięśnie, w których następują z pozoru chaotyczne skurcze – w rzeczywistości jest to przemyślane przez naturę, jednoczesne działanie antagonistycznych mięśni, które powoduje powstawanie ciepła. Obserwujemy wtedy charakterystyczne drżenie, które znamy z chłodnych dni lub momentu nadchodzenia gorączki w przebiegu infekcji. Jednocześnie zachodzi tzw. termogeneza bezdrżeniowa w tkance tłuszczowej, w wyniku której energia jest zamieniana w ciepło. Jeśli temperatura jest za wysoka w stosunku do określonego przez podwzgórze celu, następuje jej wytracanie przez rozszerzanie naczyń krwionośnych i zwiększone wydzielanie potu. Drobnoustroje chorobotwórcze odpowiedzialne za infekcje wydzielają związki zwane pirogenami. Są to substancje, które wymuszają na podwzgórzu podniesienie temperatury ciała. Oczywiście nie jest tak, że bakterie czy grzyby celowo nakłaniają podwzgórze do podniesienia temperatury na swoją zgubę. Pirogenami zwykle są substancje toksyczne dla organizmu, które ten ostatni odczytuje jako sygnał do podwyższenia temperatury. Co ciekawe, większość pirogenów egzogenicznych, a więc pochodzących spoza organizmu, posiada zbyt duże cząsteczki, aby przeniknąć barierę krew-mózg, a więc bezpośrednio stymulować podwzgórze do zwiększenia temperatury. Zamiast tego, organizm wytwarza swoje pirogeny, tzw. pirogeny endogenne, w odpowiedzi na obecność toksyn. Owe pirogeny endogenne wnikają z krwiobiegu do podwzgórza, powodując bezpośrednio przestawienie temperatury na wyższy poziom. Głównie są to interleukiny, substancje wydzielane przez limfocyty i makrofagi, które równocześnie stymulują szybszą produkcję limfocytów – a więc komórek odpornościowych, przyczyniając się w ten sposób dwutorowo do zwalczania źródła infekcji. Organizm za pirogeny zewnętrzne może poczytywać nie tylko produkty przemiany materii bakterii czy grzybów, ale również pewne leki czy toksyny. W efekcie, w wyniku zatrucia również może dochodzić do podwyższenia temperatury, co nie musi mieć korzystnego wpływu na jego przebieg. PYTANIA I ODPOWIEDZI LEKARZY NA TEN TEMAT Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem: Czy robić badanie krwi i moczu w czasie gorączki? - odpowiada dr n. med. Tomasz Grzelewski O czym świadczy podwyższona temperatura ciała oraz wyniki CRP i OB? - odpowiada lek. Katarzyna Szymczak Jak długo może utrzymywać się gorączka u dziecka? - odpowiada dr n. med. Tomasz Grzelewski Wszystkie odpowiedzi lekarzy 2. Gorączka jako mechanizm obronny organizmu i jej zwalczanie Zwiększenie temperatury ciała o jeden stopień powoduje znaczne przyspieszenie metabolizmu, zwiększenie tętna o ok. 10 uderzeń na minutę, zwiększone zapotrzebowanie tkanek na tlen oraz znacznie zwiększone parowanie, nawet o pół litra wody na dobę. Oznacza to, że chory z temperaturą 40 stopni Celsjusza oddaje do otoczenia dodatkowe dwa litry wody w ciągu doby. Dlatego niezwykle ważne jest odpowiednie nawadnianie organizmu, tak by nie doprowadzić do odwodnienia. Przyspieszony metabolizm oznacza też większe zapotrzebowanie na energię, białko, witaminy, etc. Dlaczego więc chory organizm, który jest osłabiony działaniem drobnoustrojów, naraża się na dodatkowy wysiłek i zwiększoną konsumpcję cennych zasobów odżywczych? Otóż szybszy metabolizm oznacza również szybszą produkcję limfocytów, czyli jednego z rodzajów komórek odpornościowych. Jeśli organizm styka się z danym drobnoustrojem po raz pierwszy, to potrzebuje czasu na wytworzenie odpowiednich dla niego przeciwciał. Czas ten ulega znacznemu skróceniu przy podwyższonej temperaturze ciała i szybszym metabolizmie. Zwiększona temperatura ciała utrudnia również drobnoustrojom dostęp do niektórych substancji, które są im niezbędne do odżywiania. Powoduje to ich wolniejsze namnażanie, przy jednoczesnej szybszej produkcji i lepszej proliferacji przeciwciał. W efekcie układ odpornościowy może zdobyć w krótszym czasie przewagę nad chorobą. W skrajnych sytuacjach może być to różnica jak między życiem a śmiercią. Istnieje teoria, według której lekarze nie powinni obniżać temperatury ciała w sposób sztuczny, jeśli nie stanowi ona sama w sobie zagrożenia dla organizmu. Zwolennicy tej teorii tłumaczą, że obniżanie temperatury stanowi ingerencję w naturalne procesy obronne i wydłuża czas choroby, narażając chorego na większe ryzyko powikłań i rozwoju cięższej postaci choroby. Przeciwnicy tej teorii tłumaczą natomiast, że dziś potrafimy zwalczać większość drobnoustrojów w sposób farmakologiczny (antybiotyki, leki przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze, etc.) i w związku z tym gorączka jest w pewnym sensie przeżytkiem, niepotrzebnie nadwątlającym siły organizmu. Należy ją zbijać, tak aby nie tylko zaoszczędzić więcej sił choremu, ale także podnieść jego ogólne samopoczucie, które ma również duży wpływ na przebieg choroby. Istnieje konsensus co do szczególnych przypadków, kiedy gorączka powinna być zwalczana. Gorączka powyżej 41,5 stopnia stanowi poważne zagrożenie dla mózgu, w takiej temperaturze może dojść do denaturacji białek i w konsekwencji nieodwracalnych zmian, a nawet śmierci. Jeśli gorączka przekracza tę wartość, należy ją bezwzględnie zbijać. Na takie epizody szczególnie narażone są dzieci, które nie mają dobrze rozwiniętego układu termoregulacji, dlatego gorączka u dzieci powinna być przedmiotem szczególnej troski ich rodziców. Należy stale monitorować temperaturę ciała dziecka i nie dopuszczać do jej zwiększania się powyżej 40 stopni. Należy pamiętać, że mały pacjent, a szczególnie dotknięty gorączką, sam często nie poinformuje opiekuna o swym pogorszeniu samopoczucia. W pewnych przypadkach próg bezwzględnego zbijania wysokiej temperatury jest nieco niższy. U osób ze słabym układem sercowo-naczyniowym podwyższona temperatura może doprowadzić do poważnych komplikacji na skutek wymuszania podwyższonego tętna przez dłuższy okres. Podobnie nie dopuszcza się do podwyższonej temperatury u kobiet w ciąży, jako że rozwijający się płód jest na nią szczególnie wrażliwy. Każdorazowo leczenie gorączki sprowadza się do wyeliminowania jej przyczyny. Samo „zbijanie” gorączki, jeśli zostanie uznane za celowe, jest dokonywane farmakologicznie, przez podanie leków takich jak kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, paracetamol czy pyralgina. Leki te obniżają nastawioną temperaturę w podwzgórzu, zakłócając działanie pirogenów. W efekcie dochodzi w dosyć szybkim czasie do zaprzestania termogenezy, pacjent poci się, oddając ciepło do otoczenia. Alternatywnie, przy niskiej gorączce, stosować można leki naturalne napotne, jak napar z kwiatu lipy, malin czy kory wierzbowej. Nie posiadają one działań niepożądanych charakterystycznych dla farmaceutyków, ale mogą też nie mieć takiej skuteczności w likwidowaniu gorączki. 3. Przyczyny pojawiania się gorączki Najczęstszą przyczyną pojawiania się gorączki są infekcje wirusowe. Typowe objawy towarzyszące to katar, kaszel, ból gardła, bóle mięśniowe oraz uczucie rozbicia. Przy niektórych rodzajach infekcji może również występować biegunka, wymioty i silny ból brzucha. W większości przypadków infekcje te trwają kilka dni i organizm zdrowego człowieka sam sobie z nimi radzi, używając do tego celu podwyższonej temperatury ciała. Leczenie polega na przyjmowaniu leków łagodzących objawy, tj. przeciwbólowych, przeciwkaszlowych i innych, według zaleceń lekarza. W przypadku wystąpienia wysokiej gorączki lub biegunki czy wymiotów, ważne jest regularne uzupełnianie płynów oraz elektrolitów. Można kupić w aptece specjalne preparaty glukozowo-elektrolitowe, można też użyć napojów izotonicznych dla sportowców. Spośród popularnych infekcji wirusowych, najgroźniejsza jest grypa, której powikłania są istotną przyczyną śmierci wśród osób starszych i innych z obniżoną odpornością, np. w przebiegu AIDS. W przypadku stwierdzenia grypy u osoby znajdującej się w grupie ryzyka, zaleca się zastosowanie leków antywirusowych, najlepiej jak najwcześniej w toku infekcji. Drugą grupą chorób prowadzących często do powstawania gorączki są infekcje bakteryjne. Mogą one dotykać praktycznie każdego narządu w organizmie. Gorączce towarzyszyć będą objawy charakterystyczne dla infekcji danego organu oraz szczepu bakterii. Bakterie najczęściej atakują drogi oddechowe. W przypadku infekcji górnych dróg oddechowych (gardło, nos, krtań, zatoki), objawy dodatkowe to katar, kaszel oraz ból głowy. Objawy te mogą być łatwo pomylone z infekcją wirusową, dlatego nigdy nie należy zażywać antybiotyków na własną rękę, bez diagnozy lekarskiej, która ewentualnie potwierdzi bakteryjne źródło infekcji. W przypadku infekcji dolnych dróg oddechowych – oskrzeli i płuc – pojawia się dodatkowo trudność z oddychaniem, głęboki kaszel, gęsta wydzielina oraz nieraz ból w klatce piersiowej. Gorączka zwykle osiąga wyższe wartości niż przy innych, grypopodobnych infekcjach. Konieczna jest szybka pomoc medyczna i podjęcie terapii antybiotykowej. Bakterie często „porażają” też układ pokarmowy, zwykle na drodze zatruć pokarmem z zawartością toksyn bakteryjnych. Objawy to biegunka czy wymioty w połączeniu z gorączką. Może też dojść do zakażenia samymi bakteriami, co powoduje podobne objawy i nieraz może pojawiać się dodatkowo krew w kale. Objawy te, podobnie jak w przypadku infekcji dróg oddechowych, mogą zostać pomylone z infekcją wirusową. Jeśli biegunka czy wymioty utrzymują się dłużej niż dwa dni i towarzyszy im gorączka, należy poszukać pomocy lekarskiej. Infekcje bakteryjne dotykają często również dróg moczowych oraz układu rozrodczego. Objawami są pieczenie i ból podczas oddawania moczu, krwisty mocz w przypadku zapalenia dróg moczowych. Infekcje układu rozrodczego będą powodować ból w podbrzuszu u kobiet, krwawienia i brzydko pachnące upławy wydostające się z dróg rodnych, nieraz też ból podczas stosunku. W przypadku wystąpienia któregoś z tych objawów, a w szczególności w połączeniu z gorączką, należy możliwie szybko zasięgnąć pomocy lekarskiej. Nieleczone zapalenie dróg rodnych u kobiet potrafi przejść w formę przewlekłą, trudną do pełnego wyleczenia, która może powodować niepłodność i inne komplikacje. Rzadziej infekcje dotykają centralnego układu nerwowego, układu krążenia czy skóry. Zdecydowana większość infekcji bakteryjnych może być z powodzeniem leczona antybiotykami, dlatego niezwykle ważna jest szybka wizyta u lekarza, poprawna diagnoza i rozpoczęcie odpowiedniej terapii. Przyczyną gorączki mogą być również choroby autoimmunologiczne (np. toczeń), w których organizm wykorzystuje układ odpornościowy do zwalczania własnych tkanek. W przebiegu tych chorób może dochodzić do powstawania miejscowych czy nawet ogólnych stanów zapalnych, które będą powodowały podwyższenie temperatury ciała. Często gorączka jest jednym z pierwszych objawów obserwowanych przez osobę dotkniętą nowotworem. Niektóre nowotwory wytwarzają pirogeny podnoszące nastawioną temperaturę w podwzgórzu. Inne mogą ulegać nadkażeniom bakteryjnym, dającym objawy ogólnoustrojowe stanu zapalnego. Sam szybki wzrost guza nowotworowego może powodować powstawanie gorączki, jako że część komórek nowotworowych obumiera, czy to na skutek niedostatecznego ukrwienia guza, czy też działania systemu odpornościowego. Guzy w obrębie podwzgórza mogą zakłócać jego prawidłowe funkcjonowanie, przyczyniając się do ustalania podwyższonej bądź obniżonej temperatury ciała. Wreszcie osoby cierpiące na chorobę nowotworową, w szczególności poddane chemioterapii, posiadają znacznie obniżoną odporność, w takich warunkach nawet stosunkowo łagodne drobnoustroje, z którymi na co dzień żyjemy w równowadze, mogą powodować infekcje i gorączkę. Gorączka może być spowodowana przyjmowaniem pewnych leków. Pojawia się ona wtedy dość nagle po rozpoczęciu przyjmowania leku. Z niejasnych przyczyn pewne leki u niektórych osób działają jak zewnętrzne pirogeny, przyczyniając się do podwyższonej temperatury ciała. Inne mogą powodować alergie. Do wystąpienia gorączki szczególnie predysponują takie leki jak niektóre antybiotyki, leki immunosupresyjne, sterydy, barbiturany, leki przeciwhistaminowe czy leki stosowane w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Przerwanie terapii każdorazowo powinno powodować jej ustąpienie. W każdej sytuacji, gdy gorączka trwa dłużej niż trzy dni lub gdy narasta i gwałtownie pogarszają się objawy towarzyszące, należy niezwłocznie zasięgnąć pomocy lekarskiej. Jeśli po rozpoczęciu leczenia gorączka nie ustąpi w ciągu tygodnia lub gdy ogólny stan zdrowia pogorszy się, należy udać się na wizytę kontrolną bez zbędnej zwłoki. 4. Gorączka o nieznanej przyczynie O gorączce o nieznanej przyczynie (FUO, ang. fever of unknown origin) mówi się wtedy, gdy utrzymuje się ona przez dłuższy czas (dłużej niż trzy tygodnie), a nie udało się zdiagnozować jej pierwotnej przyczyny. Zwykle odpowiedzialne są niezdiagnozowane infekcje bakteryjne i wirusowe, nowotwory, choroby autoimmunologiczne czy zakrzepica żył głębokich. U części chorych nie udaje się ustalić przyczyny FUO, nawet pomimo przeprowadzenia bardzo szczegółowej diagnostyki i wykluczenia wpływu substancji zewnętrznych. W diagnozie przyczyny gorączki, jeśli nie jest ona oczywista, bardzo ważny jest jej dobowy przebieg. Chory powinien jeszcze przed wizytą lekarską w miarę często mierzyć temperaturę, tak by być w stanie możliwie dokładnie poinformować lekarza o jej przebiegu w ciągu doby. Różne schematy podwyższania i obniżania temperatury w ciągu doby są bowiem charakterystyczne dla pewnych chorób i mogą znacznie ułatwić i przyspieszyć postawienie prawidłowej diagnozy. Bardzo ważne jest również udzielenie lekarzowi bardzo szczegółowych informacji na tematy, o które pyta. Często brak możliwości postawienia właściwej diagnozy wiążę się z brakiem odpowiedniej komunikacji na linii lekarz-pacjent. 5. Hipertermia Hipertermia jest stanem, w którym występuje podwyższona temperatura ciała, ale układ termoregulacji nie jest przestawiony na jej wyższą wartość. Innymi słowy, układ sterujący stara się obniżyć temperaturę, ale na skutek upośledzenia wydalania ciepła lub jego nadmiernego wytwarzania temperatura utrzymuje się w organizmie na podwyższonym poziomie. Najczęstszą przyczyną jest wystawienie organizmu na skrajnie niekorzystne warunki, w postaci wysokiej temperatury i dużej wilgotności. Podejmowanie wysiłku fizycznego w takich warunkach, szczególnie przy bezpośrednim działaniu słońca, powoduje przegrzanie. Organizm nie jest w stanie oddać do otoczenia wystarczającej ilości ciepła. Dochodzi wtedy do udaru cieplnego. U starszych osób, u których układ oddawania ciepła jest mniej sprawny oraz występuje upośledzenie pragnienia, do udaru dojść może nawet przy braku podejmowania wysiłku fizycznego. Jest to tzw. klasyczna forma udaru cieplnego, do którego oprócz podeszłego wieku może przyczyniać się znaczna otyłość i odwodnienie. Hipertermia wystąpić może również w przebiegu samego odwodnienia, gdzie na skutek mniejszego ukrwienia następuje zwężenie naczyń podskórnych, co powoduje zmniejszenie wydzielania potu i zaburzenie procesu oddawania ciepła do otoczenia. W przypadku wystąpienia hipertermii czy udaru cieplnego, nie należy stosować klasycznych leków przeciwgorączkowych, gdyż nie przyniosą one pożądanego skutku. Leki te jedynie przestawiają temperaturę w termostacie podwzgórza, z czym dotknięta hipertermią osoba akurat nie ma problemu. Leki te nie ułatwiają natomiast samego oddawania ciepła z organizmu. Zamiast tego, należy danego pacjenta przenieść w chłodne miejsce, rozebrać, podawać chłodne płyny do picia, okładać zimnymi, mokrymi ręcznikami czy nawet wspomóc się wiatrakiem. Jeśli hipertermii towarzyszy utrata przytomności, należy niezwłocznie wezwać pogotowie ratunkowe, jest to bowiem stan zagrażający życiu. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy Młodzi rodzice, których maluch po raz pierwszy zachorował i wysoko gorączkuje, martwią się, że podawane przez nich leki nie działają wystarczająco szybko. Tymczasem to, po jakim czasie działa lek przeciwgorączkowy zależne jest od kilku czynników i niekoniecznie należy spieszyć się z podaniem kolejnej dawki. Po jakim czasie spada temperatura w czasie choroby? Lekko podwyższona temperatura oznacza, że organizm się broni i jest w trakcie wytwarzania przeciwciał niezbędnych do zwalczenia choroby. Sama w sobie nie jest więc niepożądanym objawem. Problemem jest jedynie zbyt wysoka temperatura, która oprócz bardzo złego samopoczucia, może powodować dodatkowe komplikacje, a w skrajnych przypadkach nawet uszkodzenia narządów wewnętrznych. Dzieci w trakcie chorób gorączkują stosunkowo często. Dlatego warto wiedzieć, po jakim czasie działa paracetamol czy ibuprofen oraz co zrobić, gdy nie pojawiają się oczekiwane rezultaty. Kiedy należy udać się do lekarza? Według badań medycznych i ulotek producentów leków, zarówno paracetamol jak i ibuprofen zaczynają działać około 30 minut od zażycia prawidłowo dobranej do wagi dziecka dawki. Przy wysokiej gorączce nie oznacza to jednak, że temperatura wróci do normy w dwa kwadranse po aplikacji leku. To, czy lek działa, ocenić można mniej więcej po 1-1,5 godziny. Jeśli w tym czasie temperatura w ogóle się nie obniży, a dziecko nadal będzie wysoko gorączkować, należy rozważyć następujące scenariusze: jeśli temperatura przewyższa lub jest równa 39,5 st. i mimo odpowiednio dobranej do wagi dziecka dawki leku nie zmniejsza się – należy zgłosić się do lekarza (w weekendy na opiekę świąteczną) jeśli temperatura jest mniejsza niż 39 stopni, warto zastosować chłodne okłady na czoło i chłodną kąpiel. “Chłodna” kąpiel oznacza wodę o temperaturze 1-2 stopnie niższą, niż temperatura ciała. Po upłynięciu 4 godzin od momentu aplikacji pierwszego leku, przy wysokich gorączkach zaleca się wprowadzenie drugiego leku i podawanie ich naprzemiennie co 4 godziny. Przykładowo: paracetamol o 10:00, ibuprofen o 14:00, paracetamol o 18:00, ibuprofen o 22. Jeśli mimo powyższych zaleceń po dwóch dawkach leków i działań dodatkowych gorączka nie spada, utrzymuje się lub wzrasta – konieczna jest konsultacja lekarska. Warto porozmawiać o tej metodzie z lekarzem przed pojawieniem się choroby (np. na wizycie kontrolnej) i upewnić się, że nie istnieją przeciwwskazania do jej stosowania. Uwaga: gorączkujące dzieci bardzo szybko się odwadniają! Konieczne jest podawanie wody i niesłodzonych napojów, małymi porcjami, możliwie jak najczęściej. Niemowlętom należy proponować pierś (mleko modyfikowane) i wodę (u niemowląt starszych niż 6. miesiąc życia). Po jakim czasie działa lek przeciwgorączkowy? Minęło pół godziny i nic! Dawkowanie leku przeciwgorączkowego powinno być dobrane do wagi a nie wieku dziecka. Częstą pomyłką popełnianą przez młodych rodziców jest podawanie dawki dostosowanej do przedziału wiekowego, a ta bywa bardzo zachowawcza. Bardzo ważne jest dokładne odmierzanie dawek i nie przekraczanie dobowej maksymalnej dawki leku; jednak aby osiągnąć leczniczy rezultat, należy upewnić się, że dawka nie jest za niska. Najpopularniejsze leki przeciwgorączkowe – paracetamol i ibuprofen Elementem każdej domowej apteczki powinny być leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Jeśli jednym z domowników jest dziecko, warto zaopatrzyć się w leki dostosowane do podawania maluchom – w formie syropu lub czopków. Sposób podawania leku oraz jego dawka powinna być uprzednio skonsultowana z lekarzem pediatrą prowadzącym dziecko. Jednak lekami pierwszego wyboru w przeważających przypadkach są paracetamol i ibuprofen, które są dostępne bez recepty. Oba leki są lekami przeciwgorączkowymi i przeciwbólowymi. Ibuprofen jest również lekiem przeciwzapalnym. Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, w przypadku pojawiającej się gorączki leczenie zaczyna się od paracetamolu uznawanego za najbezpieczniejszy lek dla niemowląt, dzieci i dorosłych, podawanego w najmniejszej możliwej dawce dostosowanej do wagi. Paracetamol dostępny jest pod różnymi nazwami handlowymi, np. Apap Forte. Z kolei Ibuprofen jest substancją czynną w takich lekach jak Ibum Forte dla dzieci, Nurofen Forte. Po jakim czasie działa Nurofen dla dzieci? Działanie przeciwbólowe wszystkich wymienionych środków rozpoczyna się około 30. minut od ich zażycia, w podobnym czasie zaczynają działać przeciwgorączkowo. To, czy lek działa, można ocenić po godzinie. Wyjątkiem od tej zasady może być Kidofen Duo – po jakim czasie działa ten lek? W niektórych przypadkach może być to już 10 minut. Tak szybkie działanie związane jest z faktem, że lek ten jest kombinacją paracetamolu i ibuprofenu. Warto jednak pamiętać, że łączne (tj. w ramach jednej aplikacji) podawanie tych dwóch leków stanowi duże obciążenie dla nerek i nie jest wskazane jako działanie pierwszego wyboru przez pediatrów, ponieważ nie wykazano do tej pory większej skuteczności jednoczesnego podawania tych dwóch leków. Podawanie leków złożonych powinno być zawsze poprzedzone konsultacją lekarską, szczególnie w przypadku bardzo małych dzieci. Tymczasem należy mieć na uwadze, że naprzemienne (w osobnych aplikacjach, rozdzielonych co 4 godziny) podawanie obu leków jest wskazane przy wysokich gorączkach ponieważ nie niesie ze sobą tak dużego ryzyka (jeśli nie istnieją przeciwwskazania, jak uczulenie na jeden z leków, choroby nerek, serca etc.). Dodatkowo ta metoda została uznana za skuteczną w walce z przewlekłymi bólami i wysoką temperaturą. Naprzemienne stosowanie paracetamolu i ibuprofenu obniża ryzyko przedawkowania jednego środka i zwiększa szanse na efektywne zwalczenie gorączki czy bólu przez dużą częstotliwość aplikacji leków (co 4 godziny). Mimo to, tego typu działania powinny być zawsze konsultowane z lekarzem. Źródła: Ulotki informacyjne producentów leków OTC z paracetamolem i ibuprofenem przeznaczonych do stosowania przez niemowlęta i dzieci "A clinical and safety review of paracetamol and ibuprofen in children", Dipak J. Kanabar, NCBI 2017 "Fever management: evaluating the use of ibuprofen and paracetamol", J. Crook J, Paediatr Nurs. 22(3):22-6, 2010 kwiecień, NCBI "Prescribing Controversies: An Updated Review and Meta-Analysis on Combined/Alternating Use of Ibuprofen and Paracetamol in Febrile Children", Giulia Trippella, Martina Ciarcià i Elena Chiappini, NCBI 2019 Zdrowie rodziców, Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Cytomegalia w ciąży i u dzieci: Objawy oraz leczenie Cytomegalia to choroba wywoływana przez cytomegalowirus. Zalicza się ją do grona chorób wenerycznych. Często nie daje żadnych objawów, dlatego bywa diagnozowana dosyć późno. Jak więc ją rozpoznać? Jak wygląda leczenie?... Czytaj dalej → Choroby niemowląt Gorączka u niemowląt: Jak ją skutecznie obniżyć? Gorączka u niemowląt może być objawem choroby, ale nie wpadaj w panikę od razu, gdy temperatura ciała dziecka przekroczy 36,6ºC. Układ termoregulacji najmłodszych dzieci jest niedojrzały, dlatego czujność należy zachować... Czytaj dalej → Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Mukowiscydoza [objawy choroby, przyczyny, dziedziczenie i leczenie] Co to jest mukowiscydoza? Na czym polega mukowiscydoza? Jakie są objawy mukowiscydozy? Ile żyją ludzie z mukowiscydozą? Czy mukowiscydoza jest uleczalna? Mukowiscydoza – co to? Czy mukowiscydoza jest uleczalna? Mukowiscydoza... Czytaj dalej → Noworodek, Choroby niemowląt Kręcz szyi u niemowląt Jak leczyć kręcz szyi u niemowlaka? Kręcz szyi u niemowlaka to jeszcze nie koniec świata. Jeśli Twoje dziecko cierpi na tę wadę, nie panikuj – skup się na tym, jak... Czytaj dalej → Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt To proste! 3 kroki, dzięki którym łatwiej poradzisz sobie z AZS Liczba dzieci z alergią i atopią dramatycznie wzrasta. W Polsce na Atopowe Zapalenie Skóry (AZS) choruje średnio dwoje na dziesięcioro dzieci. Wprawdzie choroba jest dziedziczna i uwarunkowana genetycznie, ale nie... Czytaj dalej → Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Afty u dzieci – jak je rozpoznać i leczyć? Niewielkie, ale bolesne pęcherzyki nazywane aftami to częste schorzenie pojawiające się w jamie ustnej – zarówno u dzieci, jak i u doroslych. W większości przypadków afty znikają same, czasami jednak... Czytaj dalej → Choroby niemowląt Cri du Chat, czyli zespół kociego krzyku. Czy Twoje niemowlę płacze w ten sposób? Zespół kociego krzyku to bardzo rzadka choroba genetyczna, dotykająca dzieci. Jej nazwa pochodzi od cechy, którą charakteryzują się dzieci dotknięte chorobą. Płacz dziecka z zespołem kociego krzyku przypomina miauczenie kota.... Czytaj dalej → Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Anemia u niemowlaka i starszych dzieci Anemia u dzieci jest często występującym problemem. Jest objawem zmniejszonej ilości czerwonych krwinek i hemoglobiny we krwi. Zdarza się, że zostaje zauważona dosyć późno, ponieważ nie dawała niepokojących objawów. Zazwyczaj rozpoznawana jest... Czytaj dalej → Choroby niemowląt Atopowe zapalenie skóry u niemowląt Atopowe zapalenie skóry to choroba, która wymaga wiele uwagi. Skóra malucha potrzebuje odpowiedniej pielęgnacji. Jakie są przyczyny AZS i po czym je rozpoznać? Czy jest zaraźliwe? Na te i inne... Czytaj dalej → Choroby niemowląt Autyzm – rodzaje, objawy, leczenie – wszystko na temat autyzmu Spektrum zaburzeń autystycznych, jak prawidłowo nazywa się autyzm u dzieci, obejmuje różne zaburzenia neurorozwojowe o zróżnicowanym nasileniu. Termin pochodzi od greckiego słowa „autos”, który oznacza sam, samotny. Świetnie oddaje główną... Czytaj dalej → Choroby niemowląt, Szczepienia Meningokoki – Czym są meningokoki i czy należy się ich bać? Jednym ze szczepień zalecanych, czyli nieobowiązkowych i płatnych, w polskim kalendarzu szczepień są meningokoki. Czym są? To niewielkie bakterie, które stosunkowo rzadko powodują choroby, jednak gdy trafią do organizmu z... Czytaj dalej → Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Ftalany: czy są groźne? Coraz częściej usłyszeć można o szkodliwości ftalanów. Mają one negatywnie wpływać na organizmy ludzi dorosłych, ale szczególnie groźne są dla małych dzieci. Czym dokładnie są ftalany? Gdzie się znajdują i... Czytaj dalej → Zdrowie rodziców, Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Jelitówka: kilka rzeczy, które warto wiedzieć o grypie żołądkowej Jelitówka to potoczna nazwa grypy żołądkowej. Choroba jest wywoływana przez wirusy atakujące układ pokarmowy. Cechuje się bardzo nieprzyjemnymi objawami, takimi jak wymioty oraz biegunka. W większości przypadków, dolegliwości utrzymują się... Czytaj dalej → Choroby niemowląt Przepuklina pachwinowa u niemowlaka Przepuklina pachwinowa to zazwyczaj wrodzona wada polegająca na przemieszczaniu się narządów wewnętrznych. W przeważającej liczbie przypadków przemieszczają się jelita, znacznie rzadziej problem dotyczy innych organów. Przepuklina pachwinowa wrodzona występuje znacznie... Czytaj dalej → Zdrowie dziecka, Choroby niemowląt Jak nie złapać wilka? Problemy z pęcherzem często dotykają kobiety. Nie jest trudno złapać jego infekcję, ale niestety trudno ją wyleczyć. Jakie są jego przyczyny, objawy i jak sobie z nim radzić? Zapalenie pęcherza Zapalenie pęcherza jest... Czytaj dalej → Kawa to jeden z najpopularniejszych napojów świata. Ta egzotyczna roślina wytwarza owoce, które po odpowiedniej obróbce trafiają do naszych domów w postaci różnych gatunków kawy. Nie każdy jednak wie, że roślinę tę możemy uprawiać w domu. Aby uprawa kawy udała się należy przestrzegać kilku ważnych zasad. Czy kawowiec można uprawiać w doniczce? Kawowiec, a w zasadzie kawa arabska (Coffea arabica) jest bardzo łatwa w uprawie w warunkach domowych. Młode rośliny można kupić nawet w supermarketach, a nasiona w internecie. Warto pamiętać aby wysiać je od razu po zakupie, gdyż szybko tracą zdolność kiełkowania (w temperaturze 24°C). Kawa arabska w doniczce może dorosnąć nawet do 2 metrów wysokości, a jej wzrost możemy regulować poprzez odpowiednie przycinanie. Jak pielęgnować kawowiec w domu? Aby pielęgnacja kawowca w domu zakończyła się sukcesem, musimy zastosować się do poniższych wskazówek: MiejsceLubi słoneczne stanowiska, jednak nie bezpośrednie nasłonecznienie gdyż jej błyszczące liście mogą się przypalać od słońca. TemperaturaRoślina jest wrażliwa na zimne przeciągi, dlatego też nie należy stawiać jej w pobliżu uchylnego okna. ZiemiaDobrze będzie rosnąć w uniwersalnym podłożu dla roślin doniczkowych, warto ją zasilać nawozem do cytrusów kilkukrotnie w sezonie. PodlewanieLubi regularne podlewanie, tak aby gleba była stale lekko wilgotna ale nie mokra. Woda nie powinna nigdy zalegać w podstawce. CzyszczenieLiście warto raz na jakiś czas zraszać letnią wodą i przecierać ściereczką z kurzu. ZimowanieW ciągu roku dobrze się czuje w temperaturze pokojowej, w okresie jesienno-zimowym roślina będzie przechodzić okres spoczynku, dlatego temperatura powinna spaść do około 16°C. Czy doczekasz się własnych owoców kawowca? Kawa w doniczce zacznie owocować po 3-4 latach. Kwiaty są białe, samopylne i lekko pachnące. Zebrane są w kątach dużych błyszczących liści. Na ich miejscu tworzą się zielone, później czerwieniejące owoce (niestety w domu zdarza się to bardzo rzadko). Owoce dojrzewają około 9 miesięcy od rozpoczęcia kwitnienia. Po ich dojrzeniu wyjmujemy z nich nasiona, oczyszczamy z miąższu i suszymy. Następnie wystarczy je uprażyć na patelni, zmielić i zalać wrzątkiem. Zarówno liście jak i kwiaty mają delikatny "kawowy" zapach. Tekst: Redakcja zdjęcie: Gundula Vogel / Pixabay Czym jest gorączka? Gorączka to inaczej podwyższona tamperatura ciała powyżej granicy uznawanej za normę. Temperaturę można mierzyć: dokonując pomiaru w ustach( norma 37 stopni) dokonując pomiaru w odbycie( norma stopnia) dokonując pomiaru pod pachą ( norma stopnia) Najniższą temperaturę stwierdza się u dzieci około 4 nad ranem, a najwyższą – późnym popołudniem ( ok. Temperatury ciała nie należy mierzyć: po wypiciu gorącego napoju po gorącej kąpieli w przegrzanym pomieszczeniu po dużym wysiłku fizycznym Aby pomóc Wam zrozumieć na czym polega walka układu immunologicznego z patogenami i dlaczego gorączka ma tak ważna dla naszego organizmu, chciałam Wam przedstawić taką sytuację.... Był zimny deszczowy dzień, kiedy do naszego domu trafił On..wstrętny i podstępny typek, który wcale nie miał dobrych zamiarów- jednym słowem chciał zniszczyć wszystko co spotka na swojej drodze. Trafiło na mój dom. Na całe szczęście spodziewałam się, że kiedy moja czujność zostanie uśpiona- może dojść do takiej sytuacji. Cały mój dom był pod okiem dzielnego ochroniarza, który w każdym pokoju miał porozstawiane kamery. Tych kamer było tak wiele, że nie było najmnijszej szansy, aby ktoś się prześlizgnął. Ochroniarz, uzbrojony w broń i amunicję oraz dodatkowe posiłki od zawsze był gotowy, na tą chwilę. Przyszedł ten dzień, kiedy wreszcie mógł się wykazać. Zrobił rozeznanie,wiedział z kim ma do czynienia, wiele dni i miesięcy uczył się rozpoznawać wroga. Informuje swoich współwojowników z jakim rodzajem wroga mamy do czynienia i co należy zrobić, aby jak najszybciej się go pozbyć. Szybko dochodzi do postawienia całego wojska w stan gotowości... i teraz od Ciebie zależy jak ta historia dalej się potoczy. Jeśli podasz zbyt wcześnie syrop przeciwgorączkowy Syreny, które biją na alarm ucichną- dochodzi do dekoncentracji żołnierzy. Cytokiny prozapalne, które zawiadamiały gdzie toczy się stan wojny w naszym organiźmie, zostają uśpione ( stan zapalny zostaje "wygaszony"). Wojownicy nie wiedzą gdzie mają iść, skąd był sygnał alarmowy, gdzie kierować dodatkowe jednostki pomocnicze. Ogień, który przed chwilą buchał, nagle ucichnie. Co daje nam gorączka: podwyższona temperatura jest niekorzystna dla rozwoju bakterii i wirusów zmniejsza stężenie żelaza oraz cynku w osoczu , co powoduje hamowanie rozwoju bakterii gorączka pobudza aktywność leukocytów wzmaga się produkcja przeciwciał Nasz organizm produkuje ogromne ilości świetnie przygotowanych białych krwinek , do walki z wrogiem. Po kontakcie z bakterią, limfocyty przedstawiają innym współbraciom antygen, z którym przyszło im walczyć. Pobudzone antygenem zaczynają wydzielać interleukiny ( cytokiny), które pobudzają ośrodek termogenezy w podwzgórzu, powodując powstawanie gorączki. Większość bakterii i wirusów, aby się mogły rozwijać, potrzebują odpowiedniej temperatury- taką włąśnie jest prawidłowa temperatura naszego ciała, stan gorączkowy zaburza ten proces . No dobrze, ale kiedy gorączka jest dobra, a kiedy może szkodzić? Zacznijmy może od podziału gorączki 37,5-38,0 °C – stan podgorączkowy 38,0-38,5 °C – gorączka nieznaczna 38,5-39,5 °C – gorączka umiarkowana 39,5-40,5 °C – gorączka znaczna 40,5-41,0 °C – gorączka wysoka >41 °C – gorączka nadmierna Uważa się, że nie ma konieczności podawania dzieciom leków przeciwgorączkowych przy temperaturze ciała poniżej 39 postępowanie u dzieci z gorączką powinno być stosowane indywidualnie. Postępowanie przeciwgorączkowe w pierwszej kolejności powinno obejmować: nie przegrzewanie dziecka obniżenie temperatury otoczenie ( przewietrzenie pokoju) zapewnienie odpowiedniego nawodnienia zime okłady zanurzenie dziecka w wodzie o temp. Mniejszej o 2 stopnie niż temperatura ciała Są jednak sytuację, kiedy nie powinno się nawet przez chwilę zastanawiać czy podawać lek dziecku. Kiedy bezwzględnie należy podać leki przeciwgorączkowe: jeśli wprzeszłości występowały incydenty drgawek jeśli stan dziecka się pogarsza jeśli gorączka narasta gwałtownie PAMIĘTAJ! Zawsze konsultuj z lekarzem stan zdrowia swojego dziecka. Nigdy nie lecz dziecka SAM, GORĄCZKA nie jest CHOROBĄ, a jej OBJAWEM! Jak więc podawać i dawkować leki przeciwgorączkowe? ZAWSZE czytaj ulotkę leku- zawiera ona cenne informacje- jaka jest substancja czynna leku, jaka jest dawka leku odpowiednia do wagi dziecka, jakie są przeciwwskazania do podania dobrze , ale po co ? Pani w aptece chyba wie co mi dała? No nie zawsze- często Pani w Aptece nie otrzyma od nas informacji, które mogą być kluczowe. Jeśli kupujesz zamiennik, upewnij się, czy dawka leku pozostaje taka sama Poinformuj lekarza lub farmaceutę o innych lekach które przyjmuje Twoje dziecko, o wszelkich alergiach i nietolerancjach, o wieku i aktualnej wadze dziecka nie skracaj i nie wydłużaj odstępu pomiędzy dawkami leku z dokładnością apteczną ( nie kuchenną- czyli w dawce co do ml a nie co do łyżeczki) podawaj leki. Często leki dla dzieci mają w zestawie specjalne aplikatory, które ułatwiają podanie leku leki przeciwgorączkowe podawaj w przeliczeniu na kilogram masy ciały, szczególnie jeśli Twoje dziecko ma nadwagę lub niedowagę. Czemu ? Może być dziecko w wieku lat 10 o wadze 25 kg, 35kg lub 45kg. Domyślasz się,że każdy z tych dzieci będzie miało inną zdolność do metabolizowania leku. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości na temat ile leku podać dziecku i jak często, to weź notes na wizyte do lekarza, nawet jeśli On nie będzie zbyt chętny do pomocy, aby rozpisać jak podawać lek, to Ty nie ustępuj- tu chodzi o zdrowie Twojego dziecka. Jeśli Ci się nie uda z lekarzem, to poproś o to farmaceutę- a lekarza- zmień ;) W ŻĄDNYM WYPADKU NIE PODAWAJ DZIECKU: kwasu acetylosalicylowego- aż do 12 roku życia, bezwzględnie nie wolno stosować ani aspiryny ani polopiryny- może skutkować to wystąpieniem zespołu Reye`a małym dzieciom nie wolno podawać leków w tabletkach- mają one duzo większą dawkę leku, dodatkowo dziecko może się zadławić tabletką Bardzo ważne jest, aby obserwować stan swojego dziecka. Należy zwracać uwagę na niepokojące objawy. Kto jak nie Rodzic jest w stanie zauważyć najmnieszą niepokojącą zmianę , czasem wystarczy spojrzeć w oczy dziecka i już wiemy, że jest lepiej lub też gorzej. Dziecko podczas trwania gorączki jak już wspomniałam, powinno wypijać odpowiednią ilość wody , można spróbować nawet przygotować domowy izotonik, aby dziecko dostarczyło organizmowi odpowiednich substancji odżywczych. Podczas gorączki ważne jest również, aby dobrze odżywić malucha. Nie jest to łatwe, ponieważ gorączka najczęściej odbiera apatyt. Nie należy również zmuszać dzieci do jedzenia w trakcie trwania gorączki. Wzrost temperatury o 1 stopnień zwiększa ogólny metabolizm o 12-13%. W diecie gorączkowej zaleca się : dania papkowate, półpłynne a nawet płynne. Preferowane są dania wysokokaloryczne np . Koktajle mleczne,jogurt,kefir napoje owocowe, napoje czekoladowe, produkty zbożowe ( pieczywo pszenne, biszkopty, drobne kasze), wędliny ( szynka, polędwica, chuda kiełbasa), jajka( ugotowane na miękko lub w formie jajecznicy) lekkie zupy na wywarze z jarzyn ( może być również na wywarze z indyka lub kury) I tak np śniadanie Ryż ugotowany na mleku krowim lub roślinny, z wanilią,jabłkiem i bananem sok Mleko Ryż Jabłko tarte Banan pokrojony w kostkę Szklanka 4-5łyżek małe jabłko całe połówka Jogurt naturalny z owocami Jogurt pełnotłusty miód maliny jagody orzechy włoskie Opakowanie 200g 1łyżka 4łyżki 4łyżki 2łyżki Zupa Jarzynowa Porcja rosołowa seler marchew pietruszka ciecierzyca ziemniaki śmietana 30% 400g 40g 20g 20g pół szklanki 6-7 sztuk 2-3 łyżki Deser Kakao kisiel owocowy Mleko kakao w proszku miód sok mąka ziemniaczana tarte jabłko 1 szklanka 2łyżki 1łyżeczka szklanka łyżeczka 0,5 sztuki Kolacja Jajecznica na maśle Domowy Izotonik 2 jajka 1 łyżeczka woda miód sól cytryna 2 jajka 5-10g szklanka łyżka szczypta sok z połówki cytryny . Kotowska M., Albrecht P., Szajewska H., Saccharomyces boulardii in the prevention of antibioticassociated diarrhoea in children: a randomized double-blind placebo-controlled trial. Aliment. Pharmacol. Ther. 2005.

jak szybko powinna spaść gorączka